´Ik heb de film over mij al gezien. Ik vond het heel mooi, ik moest huilen… Mijn oudste zoon komt ook nog even langs. Hij zijn ‘mam, als het niet gaat blijf je gewoon thuis hoor, veel te warm!’  Maar ik ben er, ik hoor er toch bij!’
´Ik vond het heel leuk dat ze bij mij thuis kwamen om te filmen. Ik heb eerder bij die groep gehoord, bij de verhalenvertellers, samen met buitenlanders. Iemand vroeg toen aan mij, wat is je mooiste moment. Iedereen noemde toen de geboorte van z´n kinderen, maar voor mij was dat het moment dat we op de binnenplaats stonden, dat we vrij waren en het Wilhelmus gezonnen werd… sinds die tijd kan ik het Wilhelmus niet meer zingen, dan moet ik zo huilen…’

‘Er is een film gemaakt van een gedeelte van wat ik verteld heb. Niet alles hoor, dat was te veel. En er wordt ook een lied gezongen, ‘Die Gedanke sind Frei’. Door de NSB’ers werden we ervoor in ons kraag gegrepen.’

‘Ik ken een hoop mensen wel die hier vandaag zijn, een hoop wel van gezicht maar niet van naam. Ik woon hier al 75 jaar, eerst in de Javastraat en toen naar de Soerabayastraat en nu woon ik via de Boex in een benedenhuis. De buurt is ten goede en ten kwade veranderd. Af en toe is het echt een zooitje. Mensen moeten echt meer hun troep opruimen, dat heb ik mijn kinderen ook altijd geleerd. Maar ik ben best tevreden met deze wijk hoor, anders had ik er geen 75 jaar gewoond!’

‘Die Gedanke sind Frei “is oorspronkelijk  een Duits lied uit de boerenopstand in 1200, we hebben het vertaald. Prachtig lied. Voor dit nummer hebben we niet eens zo heel lang geoefend. Ja, wel teksten leren enzo. Ik heb Romaissa ook een beetje leren rappen, dat kon ze al wel, maar vooral te leren durven ook. Ik ken Else via het project ‘Gluren bij de buren’ (Culturele zondag). Ik heb nooit eerder met de stichting gewerkt, dit was de eerste keer. Het was echt een chaos in het begin, er waren heel veel mensen en ideeën er werd heel veel gepraat. Ik heb zelf ook een paar interviews gedaan, en nog een ander lied geschreven met een turkse dame. Toen  Aliya begon te vertellen, haar leven en haar gedichten, dat was zo mooi, dus dat liedje over haar was zo klaar. Prachtig. Het is heerlijk als iemand zo’n mooi verhaal heeft, dat dat eruit komt.

‘Het is heel mooi werk vind ik. In het begin is het heel onzeker hé, wat er uitkomt, wat het wordt. Het is maar de vraag of iedereen op komt dagen haha! Als ze weer wat gaan doen lijkt me het leuk om weer mee te doen! Het is heel mooi zo’n project. Uiteindelijk waren ook de Pakistaanse mensen er. Het brengt echt mensen bij elkaar.

‘Ik woon nu zelf in het museumkwartier, maar ik vind deze buurt super hoor. We hebben hier gewoond, maar dat was 1 kamer, dat was een beetje te klein. Maar ik vind Lombok gezellig hoor, je hebt overal met iedereen contact’.

‘Ik ken Else van de kunstacademie, met een paar muzikanten hebben we eerder een Nieuwjaaropening gedaan.Ze zeiden  dat ze voor een nummer een bassist nodig hadden, en zo is het gekomen. Ik speel mee met het nummer van ‘Die Gedanke sind Frei’. Voor mevrouw Vernooij; ze was aardig aangeslagen erdoor. We hebben ongeveer twee keer geoefend. We hebben steeds in andere settings geoefend, met andere mensen erbij, was wel echt leuk. Ze doen wel echt goede dingen.’

‘Ik woon zelf op de Adikade. Ik vind dit stukje hier echt Lombok, het moet gewoon netjes opgeknapt worden zodat de mensen die hier hun hele leven wonen ook lekker kunnen blijven.

‘Ik vind het leuk om meer te doen hoor, in de toekomst, ik heb eerder met Else een project met kunst gedaan, ik vind het leuk om mee te doen hoor!’

Emi (zanger + muzikant):

‘Mijn optreden ging goed! Een beetje anders dan bij de soundcheck maar dat hoort erbij, het was hartstikke leuk! Het is altijd weer een beetje spannend, ik was wel een soort van zenuwachtig, dat komt vanzelf. Een tijdje geleden met de barbecue in december heeft Else me gevraagd of ik mee wilde doen. Ik heb haar toen verteld dat ik muzikant ben en toen zijn we een tijdje ermee bezig geweest’.

‘Samen met Corrie ben ik een hele tijd bezig geweest om tot het lied over Lombok (Vroeger en nu) te komen. De eerste paar keer zijn we gewoon gaan praten, een beetje over vroeger. Op een gegeven moment pakte ik mijn gitaar, maar toen overstemde ik haar een beetje. Dus weer even weggezet, en op een gegeven moment weer gepakt en toen begon Corrie opeens te neuriën, zo leuk. Na, na, na, zo ontstond de eerste melodie. Toen zijn we wat liedjes van de beatles gaan zingen, gewoon om tot gedachte te komen en toen begon ik het refrein te spelen en zij neuriënde mee, zo kwamen de melodieën. Zij had zoveel verteld, toen zijn we de tekst gaan maken van het Lombok lied. We hebben veel vaak geoefend hoor! Ik denk zo’n tien keer ofzo… vaak gingen we met z’n drieën (Han, Corrie) zitten, met Ron erbij om het te regisseren, en later ook alleen bij Corrie thuis. Ik heb het voor haar op CD gezet, toen is ze thuis gaan oefenen tijdens haar computerspelletjes (haha)’.

‘Ik vond het stuk met de kinderen en Jan echt geweldig. In het begin ging dat heel moeizaam, maar nu is het echt fantastisch! Dat zou ik echt niet kunnen.’

Dame ;‘We gaan nog wel een blik wagen zo hoor, maar vanaf hier horen we het ook prima. Het is niet echt mijn stijl… Het is niet mijn ding, maar het is prima dat mensen dit leuk vinden hoor! Het stukje Hollands, van Martin van Doorn die ook gaat optreden, vind ik wel weer hartstikke leuk. Die tent had misschien ook niet echt gehoeven, beetje warm, maar het is leuk dat zoiets gedaan wordt. Ik woon zelf niet hier hoor, m’n moeder woont hier. Hij wel, hij woont aan de overkant hier.’

Man: ‘ Ik vind de buurt niets, ik probeer om hier weg te komen. De buurt is wel leuk, maar de huizen zijn niets meer. In de winter is het binnen net zo koud als buiten en het is heel gehorig!’

(Vertaald uit Engels)

‘Ik ben met Else en Martijn in contact gekomen, omdat ze op een dag bij ons thuis kwamen op bloemen op te hangen. (Buiten, naast de deur, red.) Ze hebben mij toen gevraagd of ik af en toe wat muziek wilde spelen, en ik dacht, waarom niet? Het was niet moelijk om voor te bereiden, ik had dit liedje al, ik heb vier of vijf keer geoefend met de anderen. Ik ben echt verbaasd over alle optredens. Vooral de eerste twee dames, waren geweldig. (Corrie en Han). Corrie is mijn buurvrouw, ik ken haar goed, we zijn ook een aantal keer bij elkaar gekomen om de show voor te bereiden. Ik was echt heel blij met het idee om de buurt op deze manier dichterbij elkaar te brengen. Zodat we elkaar kunnen leren kennen. Ik denk dat het steeds belangrijker wordt in deze wereld, dat je je buren en buurt goed kent. Als er iets aan de hand is, moet je weten waar je naar toe kunt. Voor iedereen is dat belangrijk. Ik woon hier nu 3 jaar. Maar ik reis veel, dus ik ben hier niet heel vaak. Ik vind de buurt gezellig, ik hou echt van Utrecht, klein, sfeervol, de buurt is dichtbij het station, het centrum, iedereen is vriendelijk tegen me.’

Bolleywood muziekmaker: Surrendra Saathi ‘Om half zes treed ik op. Ik speel een lied voor mijnheer  Javaid Iq Bal, we hebben samen gegeten en toen heeft hij verteld over de vreugde in zijn leven, zijn familie zijn kinderen, herinneringen aan Pakistan…..Ik heb hierbij een lied gemaakt.Ik speel harmonium, tabla .Ook doe ik  met de band mee  die over het verzet een lied speelt.

Pakistaanse meneer, Javaid Iq Bal uit de Ternatestraat :
Ze zijn ook bij mij thuis geweest. We hebben verhalen verteld,en gezellig gegeten mijn vrouw Roma heeft gekookt.. Het was voor mij in het begin  een beetje moeilijk omdat ik niet goed Nederlands kan. Maar ze hebben een deel vertaald vanuit het Urdu naar Hindoe en van Hindoe naar Nederlands, via een vriendin van mij.  Ik vind het heel leuk hier hoor. De kinderen kunnen hier spelen en ik kan hier een beetje  zitten, spelen, praten, kijken. De buurt is heel gezellig’.